مهدی جان سکوت غمباری مرا گرفته آه میکشم و میخواهم با تو سخنی بگویم

ولی نمی توانم بغض گلویم رافشرده است

آقا جان حرفهایم را بشنو و بگو کدامین روز می آیی ؟

چرا ساعتها و ثانیه ها طو لانی شده اند؟

لبهایم عطش تشنگی زلال وجودت را دارند .

مرا در لحظه های انتظار تنها نگذار بیا ...

بیا و سایه سبزت را بر سرم بگستران.